Door: Bart Vijlbrief

 

 

[Video Review] KLM, Simpel en ANWB

 

KLM

De beroemde quote van T.S. Elliot “The journey, not the destination matters…” gaat natuurlijk niet op voor vliegtuigmaatschappijen. Want hoe goed je het ook doet, niemand hangt voor z’n reisplezier uren op een vliegveld en daarna urenlang met honderden anderen in een vliegende sigaar. Dus zoekt KLM het een niveautje hoger met: “bringing people together”. Een mooi eufemisme om te laten zien dat reizen met het vliegtuig draait om “The destination, not the journey matters…”.

 

De moederdag-inhaker van KLM past prachtig bij deze gedachte en staat garant voor emotie. Want verhalen over familieleden die ver bij elkaar vandaan wonen, doen het goed. Vraag maar aan Robert ten Brink. En dat KLM dan kinderen en moeders de mogelijkheid biedt via een platform met elkaar te videobellen is ook prachtig.

 

So far, so good zou je denken. En toch…

 

Wat ik voorheen zo sterk vond aan KLM waren de random acts of kindness; mensen die op 27 april jarig zijn verrassen en ze met Koningsdag naar Amsterdam vliegen of de KLM-hond Sherlock die gevonden voorwerpen terugbracht naar hun eigenaar.

Deze moederdagactivatie is me te gestileerd en de pianomuziek eronder is te duidelijk uit op tranentrekkerij. Het voelt niet echt. En dan vraag ik me af waarom je via KLM wél je moeder zou bellen als je dat nu blijkbaar niet doet via al die andere platformen, zoals Skype en Facetime. Alleen maar omdat je dan kans maakt om gratis die reis te winnen? Is dat de juiste reden?
En dan geldt ook nog: hoe langer je belt, hoe groter de kans dat je wint. Dat maakt het voor mij teveel een gewone prijsvraag: “wie het langst op een paal blijft zitten wint een leverworst”.

 

SIMPEL

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar stiekem moet ik toch altijd even glimlachen als ik de commercials van Simpel zie met die stomme vingertjes. Ik ben benieuwd waarom ze de ene keer komen met dansende Indiase vingertjes en de keer daarna met vingerpiraten. Welke gedachtegang zit daar achter? Of welke drugs?

 

Enige is natuurlijk: hoe houd je de vingers nog uit elkaar? Want bij Simpel draait het altijd om korting en lage prijzen. Geen idee wat nou het verschil in aanbod is tussen deze Mission Impossible-vingers en de vorige vingers of die dáárvoor.

Maar misschien hoeft dat wel helemaal niet en werkt deze Byron Sharp-achtige benadering voor ze: continu aanwezig zijn voor een brede doelgroep, opvallen, snelle merkherkenning en af en toe zorgen voor verfrissing (nieuwe vingers, check).

 

ANWB

Is je fiets gestolen? Dan helpt de ANWB ‘m terugvinden. Als je de fiets bij de ANWB verzekerd hebt natuurlijk. Dan is het dus niet meer nodig om op het politiebureau te zitten met agent Brombaard van het pseudo-aankoopteam (die met twee vingers typt).

Er zitten nog meer voordelen aan, voor beide partijen. Want met de dagwaarde die je als verzekerde normaal gesproken terugkrijgt, koop je geen nieuwe fiets. Je moet geld bijleggen. Dan heb je liever je oude terug.
En ik kan me voorstellen dat het zichzelf voor de ANWB misschien ook (gedeeltelijk) terugverdient. Fietsen worden namelijk steeds elektrischer en daardoor steeds duurder. Dan loont het de fiets te gaan zoeken in plaats van de verzekerde waarde uit te keren.

 

Wie bel je dan? Als niemand anders je kan helpen? The A(NWB) Team! Leuk gevonden en de aankleding is ook dik in orde, inclusief de iconische A-team bus. Dat had wat beter acteerwerk verdiend, want vooral de voice over is nu wel heel knullig bij zo’n lekkere over de top video als deze. Het had best wat dikker aangezet mogen worden. Al moet ik toegeven dat juist daardoor de uitsmijter aan het einde er wel heel goed uitkomt: “I love it als een fiets wordt gevonden”.

 

Ik ben wel benieuwd hoe de politie reageert op het feit dat de ANWB hier een beetje eigen rechtertje speelt. Ik voel een TV-formatje aankomen. Jammer dat de naam “De Rijdende Rechter” al vergeven is.

 

 

Posted on June 14, 2018 in Blog

Share the Story

Back to Top